Skróty na opakowaniach liquidów

Znaczenie skrótów na opakowaniach liquidów

Skróty stosowane na opakowaniach liquidów porządkują informacje o składzie płynu, rodzaju nikotyny, proporcjach bazy oraz przeznaczeniu produktu. Oznaczenia mogą występować na butelce, etykiecie zewnętrznej, opakowaniu kartonowym, dokumencie produktu albo karcie charakterystyki. Każdy skrót odnosi się do określonego parametru technicznego, dlatego jego interpretacja powinna uwzględniać jednostkę, wartość liczbową i rodzaj wyrobu.

Na jednej etykiecie mogą znajdować się skróty dotyczące kilku różnych obszarów. Oznaczenie PG lub VG opisuje skład bazy, mg/ml wskazuje stężenie nikotyny, a TPD odnosi się do wymogów prawnych dotyczących wyrobów powiązanych z tytoniem. Symbole MTL, RDL i DL określają sposób przepływu powietrza oraz charakter współpracy płynu z urządzeniem. Nie wszystkie skróty są nazwami składników i nie wszystkie oznaczają parametry niezależne od konkretnego modelu.

Jak czytać etykietę krok po kroku

Pierwszym elementem odczytu jest identyfikacja rodzaju produktu. Etykieta może wskazywać płyn gotowy do użycia, bazę beznikotynową, premix, longfill albo pojemnik zapasowy. Nazwa typu produktu określa, czy zawartość jest przeznaczona do bezpośredniego użycia, czy wymaga uzupełnienia innym składnikiem. Sama nazwa aromatu nie informuje o zawartości nikotyny ani o proporcjach PG i VG.

Drugim etapem jest odczyt pojemności. Wartość wyrażona w ml wskazuje ilość cieczy znajdującej się w opakowaniu albo pojemność całkowitą butelki. W przypadku longfillu pojemność butelki może być większa niż ilość znajdującego się w niej koncentratu. Dlatego należy rozróżnić pojemność opakowania, ilość aromatu oraz objętość końcowej mieszaniny po uzupełnieniu.

Trzecim etapem jest odczyt stężenia nikotyny i rodzaju nikotyny. Wartość mg/ml odnosi się do ilości nikotyny przypadającej na mililitr płynu. Skrót dotyczący soli nikotynowej albo nikotyny zasadowej opisuje formę chemiczną substancji. Dane te należy odczytać bezpośrednio z etykiety i karty produktu, ponieważ różne warianty tej samej linii mogą mieć odmienne stężenia lub różny rodzaj nikotyny.

PG i VG jako składniki bazy

PG to skrót od glikolu propylenowego. W opisie technicznym oznacza składnik bazy stosowany jako nośnik aromatów i nikotyny. VG to skrót od gliceryny roślinnej. Oba składniki mogą występować w różnych proporcjach, na przykład 50/50, 60/40 albo 70/30. Kolejność zapisu powinna być odczytywana zgodnie z opisem na etykiecie, ponieważ producent może podać proporcję jako VG/PG albo PG/VG.

Proporcja 50/50 oznacza równy udział obu składników w bazie. Zapis 70/30 wymaga ustalenia, który składnik znajduje się na pierwszym miejscu. Jeżeli etykieta podaje VG/PG 70/30, oznacza to 70 procent gliceryny roślinnej i 30 procent glikolu propylenowego. Jeżeli zapisano PG/VG 70/30, kolejność należy odczytać odwrotnie. Sama liczba bez opisu kolejności może prowadzić do błędnej interpretacji.

Proporcje PG i VG nie określają stężenia aromatu ani poziomu nikotyny. Są odrębnym parametrem składu. Warianty płynu o takim samym aromacie mogą mieć różne proporcje bazy, różne stężenie nikotyny i różną formę nikotyny. Pełne dane powinny obejmować wszystkie te elementy, a nie tylko skrót PG/VG umieszczony na froncie opakowania.

Oznaczenia stężenia nikotyny

Skrót mg/ml oznacza miligramy nikotyny w jednym mililitrze płynu. Jeżeli etykieta wskazuje 20 mg/ml, każdy mililitr produktu zawiera ilość nikotyny odpowiadającą tej wartości. W niektórych opisach pojawia się także zapis procentowy, na przykład 2 procent. Wartość procentowa i wartość mg/ml mogą opisywać ten sam parametr, ale przy porównywaniu produktów należy zachować jednolitą jednostkę.

Stężenie należy odnosić do rzeczywistej objętości płynu. Produkt o pojemności 10 ml i stężeniu 20 mg/ml zawiera informację o stężeniu przypadającym na mililitr, natomiast całkowita ilość nikotyny w opakowaniu wynika z połączenia obu danych. Nie należy utożsamiać pojemności butelki ze stężeniem ani traktować wartości procentowej jako objętości produktu.

Na opakowaniach mogą występować również oznaczenia 0 mg/ml, nicotine free albo bez nikotyny. W przypadku polskiego opisu katalogowego należy używać jednoznacznego określenia „bez nikotyny”, jeżeli producent potwierdza taki wariant. Brak skrótu mg/ml nie oznacza automatycznie braku nikotyny. Jeżeli parametr nie został podany, należy odczytać go z pełnej etykiety, dokumentacji produktu albo karty charakterystyki.

Freebase i sól nikotynowa

Freebase oznacza nikotynę zasadową, czyli formę nikotyny stosowaną w części płynów do papierosów elektronicznych. Sól nikotynowa oznacza nikotynę występującą w połączeniu z kwasem organicznym. Na etykiecie może pojawić się zapis „freebase”, „nikotyna zasadowa”, „nicotine salt” albo „sól nikotynowa”. W polskim opisie technicznym należy podać polską nazwę i, jeżeli jest potrzebne, oznaczenie anglojęzyczne występujące na opakowaniu.

Rodzaj nikotyny jest parametrem niezależnym od jej stężenia. Dwa płyny mogą mieć takie samo oznaczenie mg/ml, ale różnić się formą nikotyny. Odwrotna sytuacja również jest możliwa: produkty zawierające ten sam rodzaj nikotyny mogą mieć różne stężenia. Z tego powodu zapis „20 mg” bez informacji o jednostce i formie nikotyny nie stanowi kompletnej specyfikacji.

W dokumentacji technicznej może zostać podana dodatkowa nazwa związku, na przykład benzoesan nikotyny. Taki zapis należy traktować jako informację o składniku lub formie chemicznej, a nie jako opis właściwości użytkowych. Nie należy dopisywać do oznaczenia informacji o działaniu na organizm, odczuciach ani skutkach stosowania. Zakres opisu powinien pozostać chemiczny i identyfikacyjny.

Oznaczenia MTL, RDL i DL

MTL to skrót od sposobu inhalacji określanego jako mouth to lung, czyli najpierw do ust, a następnie do płuc. RDL oznacza restricted direct to lung, czyli bezpośredni przepływ powietrza do płuc przy ograniczonym dopływie. DL oznacza direct to lung, czyli bezpośredni przepływ powietrza do płuc. Są to oznaczenia sposobu użytkowania urządzenia, a nie nazwy składników liquidu.

Informacja MTL, RDL albo DL może znajdować się na opakowaniu płynu, wkładu, grzałki lub urządzenia. W przypadku liquidu oznaczenie często wskazuje zgodność z określonym typem atomizera albo zakładanym zakresem parametrów pracy. Nie należy jednak przyjmować, że sam skrót gwarantuje zgodność z każdym urządzeniem danego typu. Należy uwzględnić także oporność grzałki, zakres mocy i zalecenia producenta.

Oznaczenia przepływu powietrza nie zastępują danych o składzie. Liquid opisany jako MTL może mieć określoną proporcję PG/VG i stężenie nikotyny, ale sam skrót MTL tych wartości nie ujawnia. W karcie produktu powinny być podane osobno: rodzaj produktu, pojemność, stężenie nikotyny, forma nikotyny, proporcje bazy oraz informacje o kompatybilności.

Longfill, premix i shot

Longfill oznacza butelkę zawierającą koncentrat aromatyczny przeznaczony do uzupełnienia bazą. Na opakowaniu może znajdować się pojemność całkowita butelki oraz ilość koncentratu. Te wartości nie są tożsame. Przykładowo butelka o pojemności 60 ml może zawierać od 6 ml do 15 ml aromatu, a pozostała przestrzeń służy do uzupełnienia zgodnie z dokumentacją produktu.

Premix to mieszanina przygotowana w sposób pośredni między koncentratem a płynem gotowym. Zakres znaczeniowy tego określenia może różnić się między producentami, dlatego samo słowo premix nie określa dokładnej proporcji PG/VG, ilości aromatu ani zawartości nikotyny. Parametry należy odczytać z etykiety, instrukcji przygotowania i karty produktu.

Shot oznacza małą butelkę dodatku nikotynowego albo beznikotynowej bazy przeznaczoną do połączenia z innym płynem. W przypadku dodatku nikotynowego konieczne jest odczytanie stężenia w mg/ml, pojemności i rodzaju nikotyny. Nie należy wyliczać parametrów końcowej mieszaniny na podstawie samej nazwy shot. Do obliczeń potrzebne są pełne dane wszystkich składników.

Pojemność butelki a ilość płynu

Na opakowaniu mogą występować oznaczenia 10 ml, 30 ml, 60 ml albo inne wartości zależne od produktu. W przypadku płynu gotowego pojemność zwykle odnosi się do ilości cieczy znajdującej się w butelce. W przypadku koncentratu lub longfillu może odnosić się do objętości opakowania, a nie do ilości aromatu. Zawsze należy szukać dodatkowego zapisu określającego zawartość netto.

Określenie „zawartość netto” wskazuje ilość produktu znajdującą się w opakowaniu. Określenie „pojemność butelki” opisuje maksymalną objętość naczynia. W katalogu technicznym te dwa parametry powinny być rozdzielone. Brak rozdzielenia może spowodować, że odbiorca uzna pełną pojemność butelki za ilość koncentratu albo za ilość gotowego liquidu.

Przy odczycie etykiety należy także zwrócić uwagę na oznaczenie jednostki. Mililitry dotyczą objętości, miligramy dotyczą masy, a mg/ml określa stężenie. Skróty ml, mg i mg/ml nie mogą być stosowane zamiennie. Wartość 20 mg/ml nie oznacza 20 ml ani 20 mg w całym opakowaniu bez uwzględnienia jego pojemności.

Znaczenie oznaczenia TPD

TPD to skrót odnoszący się do dyrektywy Unii Europejskiej dotyczącej wyrobów tytoniowych i wyrobów powiązanych. Na opakowaniach może wskazywać, że produkt został przygotowany z uwzględnieniem wymogów dotyczących oznakowania, opakowania, ostrzeżeń i zgłoszeń. Sam skrót TPD nie jest parametrem składu i nie informuje o aromacie, proporcji PG/VG ani stężeniu nikotyny.

W przypadku pojemników zapasowych zawierających nikotynę na etykiecie mogą znajdować się dane dotyczące pojemności, stężenia oraz ostrzeżenia zdrowotnego. Dla określonych kategorii wyrobów stosuje się ograniczenia dotyczące pojemności pojemnika zapasowego i zbiorniczka urządzenia. Konkretne dane należy odczytać z opakowania i aktualnej dokumentacji, ponieważ nie każdy produkt podlega tym samym wymaganiom.

Oznaczenie TPD nie zastępuje dokumentów potwierdzających zgodność. W zależności od produktu mogą być potrzebne zgłoszenia, dokumentacja składu, karta charakterystyki albo informacje podmiotu odpowiedzialnego. Materiały te powinny być przechowywane w sposób umożliwiający identyfikację konkretnego wariantu, partii i opakowania.

Ostrzeżenia, symbole i informacje formalne

Opakowania liquidów zawierających nikotynę mogą zawierać stałe ostrzeżenie zdrowotne, symbole zagrożenia oraz informacje o przechowywaniu. Ostrzeżenie powinno być czytelne, umieszczone zgodnie z wymaganiami i powiązane z właściwym wariantem produktu. Nie należy zastępować treści ostrzeżenia hasłem skróconym ani opisem marketingowym.

Na etykiecie mogą pojawić się symbole dotyczące ochrony przed dziećmi, konieczności postępowania zgodnie z instrukcją albo właściwego zagospodarowania opakowania. Symbol nie zawsze jest wystarczający bez objaśnienia.

Numer partii, data minimalnej trwałości, dane producenta albo podmiotu odpowiedzialnego oraz kod EAN służą do identyfikacji produktu. Nie są skrótami opisującymi skład, ale mają znaczenie przy ewidencji i obsłudze reklamacji. Kod EAN identyfikuje wariant opakowania, natomiast numer partii odnosi się do konkretnej serii produkcyjnej.

Różnice między nazwą aromatu a profilem aromatycznym

Nazwa aromatu może być nazwą wariantu nadaną przez producenta. Nie musi dokładnie wyjaśniać wszystkich składników kompozycji. Profil aromatyczny powinien natomiast opisywać nuty bazowe w formie rzeczowej, na przykład „jabłko, mięta” albo „klasyczny tytoń”. Takie określenie nie powinno zawierać ocen, obietnic ani skojarzeń z żywnością przeznaczoną dla dzieci.

Opis „profil aromatyczny: owoce leśne, mentol” wskazuje dwie grupy nut. Nie określa ich proporcji, intensywności ani odczuć podczas używania. Jeżeli producent podaje bardziej szczegółowy skład kompozycji, można go przepisać w formie technicznej, o ile nie zawiera treści wartościujących ani informacji niewystępujących w dokumentacji.

Nie należy utożsamiać nazwy aromatu z pełnym składem płynu. Aromat jest jednym z elementów mieszaniny, obok PG, VG i ewentualnej nikotyny. Informacja o profilu aromatycznym nie zastępuje wykazu składników. W opisie katalogowym oba obszary powinny być rozdzielone: profil określa nuty, a skład określa substancje i bazę.

Najczęstsze nieporozumienia terminologiczne

Jednym z częstych błędów jest utożsamianie liquidu, longfillu i premixu. Liquid gotowy może być przeznaczony do bezpośredniego użycia, natomiast longfill i część premixów wymagają uzupełnienia. Drugim błędem jest traktowanie oznaczenia 50/50 jako pełnej informacji o produkcie. Taki zapis opisuje tylko proporcję dwóch składników bazy i nie wskazuje stężenia nikotyny.

Inne nieporozumienie dotyczy oznaczeń 20 mg i 20 mg/ml. Pierwszy zapis może być niepełny, jeżeli nie wiadomo, czego dotyczy liczba. Drugi wskazuje stężenie przypadające na mililitr. Również określenia „sól” i „freebase” nie opisują mocy płynu. Do określenia stężenia potrzebna jest osobna wartość podana w mg/ml.

Nie należy także utożsamiać oznaczeń MTL, RDL i DL z typem nikotyny. Są to informacje o sposobie przepływu powietrza i współpracy z urządzeniem. Podobnie TPD nie jest nazwą składnika ani aromatu. Prawidłowy opis powinien oddzielać dane chemiczne, parametry urządzenia, informacje prawne i dane identyfikacyjne.

Definicje podstawowych skrótów

• PG – glikol propylenowy stosowany jako składnik bazy płynu.
• VG – gliceryna roślinna stosowana jako drugi podstawowy składnik bazy.
• mg/ml – stężenie wyrażone w miligramach substancji przypadających na mililitr płynu.
• freebase – nikotyna zasadowa.
• sól nikotynowa – forma nikotyny występująca w połączeniu z kwasem organicznym.
• MTL – sposób inhalacji określany jako mouth to lung.
• RDL – sposób inhalacji określany jako restricted direct to lung.
• DL – sposób inhalacji określany jako direct to lung.
• TPD – skrót odnoszący się do dyrektywy dotyczącej wyrobów tytoniowych i wyrobów powiązanych.
• longfill – opakowanie z koncentratem aromatycznym przeznaczonym do uzupełnienia bazą.
• premix – mieszanina przygotowana do dalszego uzupełnienia albo użycia zgodnie z dokumentacją producenta.
• shot – małe opakowanie dodatku nikotynowego albo beznikotynowej bazy przeznaczone do połączenia z innym składnikiem.
• EAN – kod identyfikujący konkretny wariant opakowania.
• MSDS – karta charakterystyki substancji lub mieszaniny.

Dokumentacja produktu i karta charakterystyki

Etykieta zawiera podstawowe informacje, ale nie zawsze przedstawia pełny zakres danych technicznych. Karta produktu może rozszerzać opis o skład, proporcje bazy, rodzaj nikotyny, pojemność, ostrzeżenia, dane podmiotu odpowiedzialnego i informacje dotyczące zgodności. Przy identyfikacji wariantu należy porównywać nazwę, kod EAN, numer partii oraz pojemność.

MSDS, czyli karta charakterystyki, zawiera informacje dotyczące właściwości mieszaniny, zagrożeń, postępowania w razie wycieku, przechowywania i transportu. Dokument ten nie jest instrukcją obsługi urządzenia i nie zastępuje etykiety. W przypadku rozbieżności między dokumentami należy ustalić, którego wariantu dotyczą dane oraz czy dokument jest aktualny.

Dokumentacja powinna być przypisana do konkretnego produktu, a nie do całej marki lub całej linii aromatycznej. Różne warianty mogą mieć odmienne stężenia, formy nikotyny, składniki aromatyczne i numery zgłoszeń. W katalogu informacyjnym należy unikać przenoszenia parametrów z jednego wariantu na drugi bez potwierdzenia w źródłowej dokumentacji.

Przechowywanie i obsługa opakowań

Liquidy należy przechowywać zgodnie z informacjami producenta umieszczonymi na etykiecie lub w karcie charakterystyki. Znaczenie mają temperatura, dostęp światła, szczelność opakowania i zabezpieczenie przed dostępem osób nieuprawnionych. Butelki powinny pozostawać zamknięte, a etykieta musi zachować czytelność przez cały okres przechowywania.

Podczas przyjmowania dostawy należy porównać nazwę produktu, pojemność, stężenie nikotyny, rodzaj nikotyny, kod EAN i numer partii. Uszkodzenie zabezpieczenia, nieszczelność albo nieczytelna etykieta powinny zostać odnotowane zgodnie z procedurą obowiązującą dla danego asortymentu. Nie należy uzupełniać brakujących danych na podstawie samej nazwy aromatu.

Szczególnej uwagi wymagają produkty o tej samej nazwie aromatu, lecz innym stężeniu lub innej formie nikotyny. Informacje z etykiety, karty produktu i dokumentacji powinny pozostawać spójne.

Jak przygotować opis katalogowy

Opis katalogowy powinien rozpoczynać się od identyfikacji produktu: rodzaju wyrobu, marki podanej przez producenta, linii, wariantu, pojemności i stężenia. Jeżeli producent nie podał marki albo modelu, nie należy tworzyć własnej nazwy. Dane niepotwierdzone w dokumentacji powinny zostać pominięte albo oznaczone jako wymagające odczytu z etykiety.

W dalszej części należy podać parametry techniczne w ustalonej kolejności. Przy płynie mogą to być: pojemność netto, stężenie nikotyny, forma nikotyny, proporcje VG/PG, profil aromatyczny, rodzaj opakowania i dane podmiotu odpowiedzialnego. W przypadku produktu bez nikotyny trzeba jasno wskazać brak nikotyny, jeżeli potwierdza go dokumentacja.

Końcowa część opisu powinna zawierać informacje formalne i ostrzeżenie wymagane dla danego rodzaju wyrobu. Nie należy dodawać opisów doznań, ocen jakości ani porównań. Wszelkie dane liczbowe powinny odpowiadać konkretnemu wariantowi. Jeżeli wartość zależy od produktu, należy wskazać, że odczyt następuje z etykiety i karty produktu.

Najczęstsze pytania

Czy PG i VG oznaczają rodzaj aromatu?

Nie. PG i VG oznaczają składniki bazy płynu. Profil aromatyczny jest odrębną informacją i powinien być podany osobno.

Czy zapis 20 mg oznacza stężenie nikotyny?

Nie jest to pełny zapis techniczny. Do określenia stężenia potrzebna jest jednostka mg/ml oraz informacja, którego wariantu dotyczy wartość.

Czy longfill jest płynem gotowym?

Longfill zawiera koncentrat aromatyczny w butelce przeznaczonej do uzupełnienia zgodnie z dokumentacją. Nie należy utożsamiać go automatycznie z płynem gotowym.

Czy TPD oznacza rodzaj nikotyny?

Nie. TPD odnosi się do wymogów dotyczących wyrobów tytoniowych i wyrobów powiązanych. Rodzaj nikotyny należy odczytać z osobnego oznaczenia.

Czy oznaczenie MTL opisuje skład liquidu?

Nie. MTL opisuje sposób inhalacji i zgodność użytkową z określonym typem urządzenia. Skład liquidu określają osobne dane dotyczące PG, VG, aromatów i nikotyny.

Gdzie znaleźć pełne dane produktu?

Podstawowych informacji należy szukać na etykiecie i opakowaniu. Rozszerzone dane mogą znajdować się w karcie produktu, instrukcji, zgłoszeniu oraz karcie charakterystyki.

Podsumowanie oznaczeń

Skróty na opakowaniach liquidów pełnią funkcję identyfikacyjną i techniczną. PG oraz VG opisują bazę, mg/ml określa stężenie, freebase i sól nikotynowa wskazują formę nikotyny, a MTL, RDL i DL odnoszą się do sposobu współpracy płynu z urządzeniem. Longfill, premix i shot określają sposób przygotowania lub przeznaczenie produktu.

Prawidłowy odczyt wymaga zestawienia skrótu z jednostką, wartością liczbową, rodzajem produktu i dokumentacją. Pojemność butelki nie zawsze oznacza ilość koncentratu, a zapis procentowy nie zastępuje informacji w mg/ml. TPD, EAN i MSDS dotyczą innych obszarów: wymogów formalnych, identyfikacji opakowania oraz dokumentacji bezpieczeństwa.

Informacje mają charakter katalogowy. Wyrób zawiera nikotynę, która powoduje szybkie uzależnienie.